معرفی فیلم رنگ د بسنتی (Rang De Basanti)

فیلم رنگ د بسنتی (Rang De Basanti)، محصول سال ۲۰۰۶ سینمای هند، یک درام سیاسی و کمدی-درام با چاشنی اکشن است که داستان گروهی از جوانان بی تفاوت هندی را روایت می کند که با ساخت یک فیلم مستند درباره مبارزان آزادی خواه گذشته، به بیداری اجتماعی و سیاسی می رسند و تصمیم می گیرند با فساد زمانه خود مبارزه کنند.

اگه دنبال یه فیلم هندی هستید که فقط آهنگ و رقص نباشه و حسابی به فکر فرو ببره، رنگ د بسنتی همونیه که باید ببینید. این فیلم، با کارگردانی راکش اومپراکاش مهرا و بازی درخشان عامر خان، یکی از اون کارهاییه که حرف های زیادی برای گفتن داره و تونست سر و صدای زیادی هم تو هند و هم تو دنیا به پا کنه. راستش رو بخواهید، رنگ د بسنتی فقط یه فیلم نیست؛ یه جور بیداریه، یه تلنگره که نشون میده چطور گذشته می تونه چراغ راه آینده باشه و آدم ها رو به حرکت دربیاره. این فیلم تونست خیلی از جوایز داخلی و بین المللی رو از آن خودش کنه و حسابی دل منتقدین رو هم ببره. در ادامه بیشتر با این اثر سینمایی ماندگار آشنا می شیم.

۱. خلاصه داستان فیلم رنگ د بسنتی: پیوند تاریخ و امروز

داستان فیلم رنگ د بسنتی جوری بافته شده که آدم رو میخکوب می کنه. دو تا خط زمانی موازی داریم که خیلی ماهرانه به هم وصل می شن؛ یکی زمان حال و زندگی یه سری جوون بی خیال، و اون یکی گذشته و فداکاری مبارزان آزادی هند. اینکه چطور این دو تا با هم گره می خورن، واقعاً دیدنیه.

۱.۱. آغاز الهام بخش: دفتر خاطرات جیمز مک کینلی

قصه از لندن شروع میشه، جایی که یه دانشجوی بریتانیایی به اسم سو مک کینلی (با بازی آلیس پتن) دفتر خاطرات پدربزرگش، سرهنگ جیمز مک کینلی رو پیدا می کنه. جیمز تو دهه ۱۹۳۰ تو ارتش بریتانیا خدمت می کرده و مسئول دستگیری و اعدام سه تا از مبارزان آزادی خواه هندی بوده: بهاگات سینگ، سوخدف و راجگورو. اما نکته جالب اینه که جیمز تو دفتر خاطراتش، حسابی از روحیه انقلابی و شجاعت این مبارزان ستایش کرده، با اینکه خودش یه افسر انگلیسی بوده و تو جبهه مقابلشون قرار داشته.

سو با خوندن این خاطرات، حسابی تحت تاثیر قرار می گیره و دلش می خواد یه فیلم مستند درباره این مبارزین بسازه. برای همین، راهی هند میشه تا بازیگرای مناسبی برای فیلمش پیدا کنه. اونجا با سونیا، یه دانشجوی هندی، آشنا میشه که بهش کمک می کنه تا با یه گروه از جوونای هندی آشنا بشه.

۱.۲. گروه جوان و تحول تدریجی

سو به کمک سونیا، با یه گروه از دوستاش آشنا میشه که هر کدومشون یه جورایی نماد جوونای بی تفاوت و بدبین اون روزگار هند هستن. دی جی (با بازی عامر خان)، کاران (با بازی سیدارت)، اسلم (با بازی کونال کاپور)، سوخی (با بازی شارمن جوشی) و لاکسمن (با بازی آتول کولکارنی). اینا همشون بی خیال مسائل مملکتن، دنبال عشق و حال خودشونن و اصلاً براشون مهم نیست تو کشورشون چی می گذره. انگار میهن پرستی براشون یه کلمه از مد افتاده ست.

سو تصمیم می گیره همین گروه رو برای فیلمش انتخاب کنه و هر کدوم از اونا رو تو نقش یکی از مبارزان آزادی خواه می ذاره. مثلاً دی جی نقش چاندرا شکر آزاد رو بازی می کنه و کاران میشه بهاگات سینگ. اوایلش اینا اصلاً حس و حالی ندارن و فقط برای پول یا سرگرمی دارن بازی می کنن. اما کم کم، وقتی بیشتر با داستان این قهرمانا آشنا میشن و تو نقش اونا غرق میشن، یه جرقه تو دلشون روشن میشه. این نقش ها باعث میشه که اونا به فکر فرو برن، به گذشته خودشون و کشورشون نگاه کنن و حس میهن پرستی که یه گوشه تو دلشون خاک می خورده، بیدار بشه. واقعاً این قسمت فیلم خیلی قشنگ نشون میده که هنر چطور می تونه آدم ها رو تغییر بده و بیدار کنه.

۱.۳. جرقه انقلاب: سقوط میگ-۲۱

همینطور که این جوونا توگیر فیلمبرداری هستن و دارن با گذشته کشورشون ارتباط برقرار می کنن، یه اتفاق تلخ تو زندگی واقعی شون میفته. نامزد سونیا، آجای سینگ راتور (با بازی آر. مادهوان)، که یه خلبان ماهر نیروی هوایی بوده، تو سقوط هواپیمای میگ-۲۱ کشته میشه. دولت سریع اعلام می کنه که علت حادثه خطای خلبان بوده و پرونده رو می بنده. اما سونیا و دوستاش می دونن که آجای محاله چنین اشتباهی کرده باشه. اونا مطمئنن که آجای حتی تو لحظات آخر هم تلاش کرده هواپیما رو از منطقه مسکونی دور کنه تا آسیب کمتری به مردم برسه.

اینجاست که با تحقیق و پیگیری، متوجه میشن که پای فساد تو این ماجرا وسطه. وزیر دفاع و حتی پدر کاران، راجنات سینگانیا، تو خرید قطعات نامرغوب برای هواپیماهای میگ-۲۱ دست داشتن و بخاطر منافع شخصی، جون خلبان های کشور رو به خطر انداختن. این خبر، مثل یه پتک رو سر گروه فرود میاد و اون ها رو حسابی به هم می ریزه. دیگه نمی تونن بی تفاوت باشن و باید کاری کنن.

۱.۴. اوج گیری و اقدام رادیکال

گروه اولش سعی می کنن با اعتراضات مسالمت آمیز تو دروازه هند (India Gate) صدای خودشون رو به گوش مسئولین برسونن. اما پلیس با خشونت با اونا برخورد می کنه و حتی مادر آجای که تو این اعتراضات شرکت کرده، حسابی کتک می خوره و به کما میره. این اتفاق، دیگه کاسه صبر جوونا رو لبریز می کنه. لاکسمن هم که تا حالا طرفدار حزب محافظه کار بوده، وقتی می فهمه مسئولین حزبش هم تو این فساد دست دارن، حسابی ناامید میشه و به گروه می پیونده.

حالا دیگه این جوونا کاملاً تغییر کردن. تحت تاثیر داستان مبارزان گذشته که اونا تو فیلم مستند بازی کردن، تصمیم می گیرن که دیگه سکوت نکنن. اونا دیگه اون جوونای بی تفاوت سابق نیستن. الهام می گیرن از شجاعت بهاگات سینگ و رفقاش و تصمیم می گیرن خودشون عدالت رو اجرا کنن. اول وزیر دفاع رو می کشن و بعد کاران پدر خودش رو که تو این فساد دست داشته، از بین می بره. بعد از اون، ایستگاه رادیوی سراسری هند رو تسخیر می کنن تا پیامشون رو به گوش مردم برسونن. این بخش واقعاً نقطه اوج فیلمه و نشون میده که چطور یه گروه از جوونای معمولی می تونن برای حق و عدالت بلند بشن و شورش کنن.

۱.۵. پایان تراژیک و بیداری عمومی

پلیس به ایستگاه رادیو حمله می کنه و بهشون دستور داده میشه که هیچ کس رو زنده نذارن. یکی یکی اعضای گروه کشته میشن. سوخی با گلوله از پا درمیاد، اسلم و لاکسمن با نارنجک کشته میشن و دی جی هم به شدت زخمی میشه. دی جی خودش رو به اتاق ضبط می رسونه، جایی که کاران داره پیام نهایی گروه رو برای مردم می فرسته. لحظات آخر، کنار هم کشته میشن و فداکاری می کنن تا پیامشون به گوش همه برسه.

مرگ این جوونا، مثل یه جرقه تو جامعه هند عمل می کنه. مردم که تا حالا ساکت بودن، از این اتفاق به شدت خشمگین میشن و به خیابون ها میریزن. اعتراضات گسترده ای شکل می گیره و جامعه بیدار میشه. مادر آجای از کما بیرون میاد. فیلم با تصویری از سو به پایان می رسه که داره برای سونیا از تاثیر عمیق این تجربه و آشنایی با این جوونا میگه. در نهایت، جوونای کشته شده رو می بینیم که تو یه فضای شبیه به زندگی پس از مرگ، دارن با بهاگات سینگ جوون ملاقات می کنن. این پایان، هم تلخه و هم امیدبخش؛ تلخ چون قهرمان ها مردن، اما امیدبخش چون هدفشون محقق شد و باعث بیداری مردم شدن.

۲. بازیگران و نقش آفرینی های درخشان

بازیگران فیلم رنگ د بسنتی واقعاً یکی از نقاط قوت اصلی فیلم هستن. راکش اومپراکاش مهرا تونسته یه ترکیب عالی از بازیگرای باتجربه و جوون رو کنار هم جمع کنه که هر کدومشون به بهترین شکل نقش خودشون رو ایفا کردن و شیمی بینشون فوق العاده ست.

۲.۱. عامر خان: قلب تپنده فیلم

وقتی اسم فیلم رنگ د بسنتی میاد، اولین چیزی که یاد آدم میفته، بازی بی نظیر عامر خان تو نقش دی جی و چاندرا شکر آزاد هست. عامر خان واقعاً قلب تپنده این فیلمه. اون تونسته به بهترین شکل ممکن، تحول یه جوون بی تفاوت و بی هدف رو به یه انقلابی فداکار به تصویر بکشه. باورپذیری نقش دی جی، از همون خنده ها و شوخی های اول فیلم تا لحظات اوج و فداکاری، مدیون بازی درخشان عامر خان هست. اون برای این نقش، حتی وزن کم کرده بود تا بیشتر به یه جوون دهه ۲۰ سالگی نزدیک بشه. واقعاً نمیشه این فیلم رو بدون بازی عامر خان تصور کرد. اون با چشم هاش، با حرکاتش و با تمام وجودش، این شخصیت رو زنده کرد و بهش عمق داد.

۲.۲. سایر بازیگران اصلی: قدرت یک گروه

فقط عامر خان نبود که عالی بود. بقیه بازیگرا هم واقعاً ترکوندن و یه گروه قدرتمند رو ساختن:

• سیدارت در نقش کاران: کاران یه جوون پولدار و بی خیاله که اولش اصلاً به فکر مسائل مملکت نیست. اما با دیدن فساد پدرش، تبدیل به یه انقلابی میشه. سیدارت خیلی خوب این تحول رو نشون میده.
• شارمن جوشی در نقش سوخی: سوخی، رفیق شفیق دی جی، با بازی شارمن جوشی، هم خنده داره و هم تو لحظات جدی، حسابی دل مخاطب رو به درد میاره.
• کونال کاپور در نقش اسلم: اسلم یه جوون مسلمونه که تو جامعه با تبعیض هایی روبروه. کونال کاپور نقش اسلم رو با حساسیت و ظرافت خاصی ایفا کرده.
• سوهالی علی خان در نقش سونیا: نامزد آجای که مرگش، جرقه اصلی تحول گروه رو میزنه. سوهالی علی خان هم تو نقش سونیا، حسابی تاثیرگذاره.
• آتول کولکارنی در نقش لاکسمن: لاکسمن که اولش با گروه مخالفه و یه فعال سیاسی محافظه کاره، با دیدن واقعیت ها، به گروه می پیونده. بازی آتول کولکارنی هم تو این نقش بی نظیره.

شیمی بین این بازیگرا، به خصوص تو صحنه های گروهی، فوق العاده ست. حس رفاقت، شوخی هاشون، و در نهایت تصمیم جمعی شون برای مبارزه، خیلی خوب به مخاطب منتقل میشه و باعث میشه باهاشون ارتباط عمیقی برقرار کنی.

۲.۳. آلیس پتن: نگاه خارجی به هند

آلیس پتن تو نقش سو مک کینلی، اون دانشجوی بریتانیایی، یه جورایی نقش راوی و هدایت کننده رو داره. نگاه خارجی اون به هند و مسائلش، یه زاویه دید جدید به فیلم میده و کمک می کنه تا مخاطبین غیرهندی هم بتونن با داستان ارتباط برقرار کنن. اون با معصومیت و کنجکاوی خودش، باعث میشه که این جوونای هندی به گذشته خودشون برگردن و خودشون رو تو آینه تاریخ ببینن.

۳. پشت صحنه: کارگردانی و تولید

وقتی یه فیلم اینقدر تاثیرگذاره، قطعاً پشت صحنه اش هم کلی حرف برای گفتن داره. رنگ د بسنتی هم از این قاعده مستثنی نیست و کارگردانی، فیلمنامه و موسیقی متنش، هر کدوم یه شاهکار به حساب میان.

۳.۱. راکش ام پراکاش مهرا: چشمی تیزبین

راکش اومپراکاش مهرا، کارگردان رنگ د بسنتی، واقعاً یه کاردانی از خودش نشون داده. اون هفت سال وقت گذاشت تا داستان این فیلم رو تحقیق و توسعه بده و سه سال هم طول کشید تا فیلمنامه رو بنویسه! این یعنی یه جور وسواس و دقت تو کار که نتیجه اش هم یه همچین فیلمی میشه. مهرا خیلی ماهرانه دو تا خط زمانی رو (گذشته و حال) با هم ترکیب کرده و تونسته پیام فیلم رو بدون اینکه خیلی شعاری بشه، به مخاطب منتقل کنه. سبک کارگردانیش جوریه که بیننده رو کاملاً درگیر می کنه و اجازه نمیده لحظه ای از صفحه چشم برداره. اون تونسته یه فیلم بسازه که هم سرگرم کننده باشه و هم عمیق و تفکربرانگیز.

۳.۲. فیلمنامه: داستانی که باید گفته می شد

فیلمنامه رنگ د بسنتی، کار کامالش پاندی و رنسل دی سیلوا، واقعاً یکی از بهترین هاست. داستانی که باید گفته می شد، اینقدر قوی و محکم نوشته شده که هنوز بعد از سال ها، حرف برای گفتن داره. چالش اصلی، ترکیب دو تا داستان موازی و نشون دادن تحول شخصیت ها بود که خیلی خوب از پسش برآمدن. جالب اینجاست که پایان بندی فیلم، تو مراحل اولیه فیلمنامه، متفاوت بوده و قرار بوده شخصیت ها در حال فرار باشن. اما بعداً تصمیم گرفته میشه که پایانی شبیه به فداکاری بهاگات سینگ داشته باشن که عامر خان هم تو بازنویسی نهایی کمک زیادی کرده. همین تغییر، به فیلم یه عمق و تاثیرگذاری خاصی بخشیده.

۳.۳. موسیقی متن: روح رنگ د بسنتی

اصلاً مگه میشه از یه فیلم هندی حرف زد و از موسیقی متنش نگفت؟ موسیقی رنگ د بسنتی، کار ای. آر. رحمان، یکی از شاهکارهای این آهنگساز افسانه ایه. موسیقی تو این فیلم فقط یه پس زمینه نیست، خودش یه کاراکتره و روح فیلم رو تشکیل میده. رحمان با استعداد بی نظیرش تونسته احساسات و مضامین فیلم رو به بهترین شکل منتقل کنه. آهنگ های این فیلم، مثل لکا چوپی با صدای دلنشین لاتا منگشکار، روبرو یا ماستی کی پاتشالا، هر کدومشون به تنهایی یه قصه دارن و بعد از دیدن فیلم، تا مدت ها تو ذهنتون می مونن. این موسیقی تونسته حس شور، هیجان، غم و میهن پرستی رو به اوج برسونه و واقعاً کمک بزرگی به ماندگاری فیلم کرده.

به قول پراسون جوشی، ترانه سرای فیلم، موسیقی رنگ د بسنتی تجربه ای فوق العاده برای درک ذهنیت جوانان امروز و نوشتن احساسات آن ها بود.

۳.۴. فیلمبرداری و طراحی صحنه: خلق فضایی باورپذیر

فیلمبرداری بینود پرادهان تو این فیلم، بی نظیره. صحنه های گذشته با اون رنگ و لعاب خاص خودشون، و صحنه های زمان حال با پویایی و انرژی جوونا، خیلی خوب از هم تفکیک شدن و در عین حال، یه انسجام بصری خاصی دارن. طراحی صحنه هم که حسابی کمک کرده تا فضای فیلم واقعی تر و باورپذیرتر بشه. از خانه های دانشجویی گرفته تا صحنه های تاریخی مبارزان، همه چیز با دقت و ظرافت خاصی طراحی شده.

۴. تحلیل و نقد: چرا رنگ د بسنتی ماندگار شد؟

فیلم رنگ د بسنتی فقط یه فیلم پرفروش نبود، یه پدیده فرهنگی بود که تونست تاثیرات عمیقی روی جامعه هند بذاره. اما چرا این فیلم تا این حد ماندگار شد و هنوز هم ازش حرف می زنن؟

۴.۱. مضامین عمیق: فساد، میهن پرستی و بیداری

رنگ د بسنتی بی خیالی و بی تفاوتی نسل جوان نسبت به فساد و مشکلات کشور رو به چالش می کشه. فیلم خیلی قشنگ نشون میده که چطور جوونایی که هیچ علاقه ای به سیاست و تاریخ ندارن، با دیدن ظلم و فساد، به پا می خیزن و برای کشورشون مبارزه می کنن. این فیلم مفهوم میهن پرستی رو دوباره تعریف می کنه؛ میهن پرستی فقط پرچم و شعار نیست، بلکه مسئولیت پذیری در برابر فساد و تلاش برای ساختن آینده ای بهتره. این فیلم به جوونا میگه که شما هم می تونید تغییر ایجاد کنید و نباید ساکت بمونید. این پیام برای اون زمان جامعه هند، حسابی به موقع و تاثیرگذار بود.

۴.۲. استقبال منتقدان و موفقیت های جهانی

رنگ د بسنتی بعد از اکران، با استقبال فوق العاده منتقدان داخلی و بین المللی روبرو شد. بی بی سی بهش پنج ستاره داد و بلومبرگ هم از انرژی خام بازیگران جوان و موسیقی متن فوق العاده ای. آر. رحمان تمجید کرد. این فیلم کلی جایزه مهم مثل جوایز فیلم فیر، آیفا و جوایز ملی فیلم هند رو برد و حتی نامزد جایزه بفتا هم شد. با اینکه به عنوان نماینده هند برای اسکار انتخاب شد ولی نتونست نامزدی رو کسب کنه، اما همین انتخاب هم نشون دهنده اعتبار و جایگاه بالاش بود.

۴.۳. تاثیر اجتماعی: اثر RDB

شاید مهم ترین دلیل ماندگاری رنگ د بسنتی، تاثیر اجتماعی عمیقش بود که به اثر RDB معروف شد. این فیلم تونست الهام بخش جنبش های اعتراضی واقعی تو هند بشه. مثلاً تو پرونده قتل جسیکا لال، که یه پرونده مهم و پرحاشیه بود، بعد از اکران فیلم، مردم با الهام از صحنه تجمع سکوت تو دروازه هند، اعتراضات گسترده ای رو به راه انداختن و همین باعث شد که پرونده دوباره باز بشه و عدالت اجرا بشه. رنگ د بسنتی واقعاً آگاهی اجتماعی جوونا رو بالا برد و اونا رو تشویق کرد تا در مسائل مدنی کشورشون مشارکت کنن و در برابر بی عدالتی ها ساکت نمونن. حتی تو پاکستان هم این فیلم تاثیرگذار بود و الهام بخش یک شبکه تلویزیونی شد که روی مسائل شهروندی تمرکز کنه.

کونال کاپور، یکی از بازیگران فیلم، گفته بود که این فیلم فقط یک کاتالیزور بود که میهن پرستی را در بسته بندی ای ارائه داد که جوانان آن را درک کرده و با آن همذات پنداری کردند.

۴.۴. حواشی و چالش ها

البته فیلم بدون حواشی هم نبود. استفاده از هواپیماهای میگ-۲۱ تو فیلم، که سابقه تصادفات زیادی تو نیروی هوایی هند داشتن، باعث اختلاف نظر با وزارت دفاع هند شد. یا مثلاً هیئت رفاه حیوانات هم به خاطر صحنه های مسابقه اسب سواری ممنوعه، اعتراضاتی داشت که در نهایت با حذف ۲۰ ثانیه از فیلم حل شد. اما این حواشی نتونست از ارزش و تاثیرگذاری فیلم کم کنه.

۵. نقاط قوت و ضعف فیلم

مثل هر اثر هنری دیگه ای، رنگ د بسنتی هم نقاط قوت و ضعف خاص خودش رو داره که باعث میشه یه فیلم دوست داشتنی و در عین حال قابل نقد باشه. بیاین با هم یه نگاهی بهشون بندازیم:

نقاط قوت:

• داستان گویی نوآورانه و ترکیب ماهرانه دو خط زمانی: این فیلم شاهکارانه گذشته و حال رو در هم می آمیزه و یه داستان پرکشش و عمیق رو روایت می کنه. این کار باعث میشه هم با مبارزان گذشته همزادپنداری کنیم و هم تحول جوونای امروزی رو باور کنیم.
• بازی های قدرتمند و تاثیرگذار کل گروه بازیگران، به ویژه عامر خان: عامر خان مثل همیشه عالیه و قلب تپنده فیلمه. اما بقیه بازیگرا هم چیزی کم نمیذارن و همگی تونستن شخصیت های خودشون رو کاملاً زنده و باورپذیر به تصویر بکشن. شیمی بینشون هم که دیگه حرف نداره.
• موسیقی متن استثنایی و فراموش نشدنی ای. آر. رحمان: ای. آر. رحمان با آهنگ های فوق العاده اش، روح تازه ای به فیلم بخشیده. آهنگ ها کاملاً با فضای فیلم هماهنگن و احساسات رو به اوج می رسونن. واقعاً بدون این موسیقی، فیلم یه چیز دیگه بود.
• پیام قدرتمند و به موقع درباره فساد، مسئولیت اجتماعی و بیداری نسل جوان: این فیلم یه تلنگر جدی به جامعه میزنه و از جوونا می خواد که بی تفاوت نباشن. پیام فیلم درباره مبارزه با فساد و بیداری برای عدالت، تو اون زمان و حتی الان، حسابی کاربردی و ضروریه.
• تاثیر عمیق اجتماعی و فرهنگی فراتر از یک اثر سینمایی: رنگ د بسنتی فقط یه فیلم نیست؛ یه پدیده اجتماعیه. این فیلم تونست الهام بخش اعتراضات واقعی بشه و آگاهی مردم رو نسبت به مسائل کشور بالا ببره که این واقعاً نقطه اوج این اثره.

نقاط ضعف:

• برخی منتقدان معتقدند پیام فیلم در نزدیکی اوج داستان کمی رقیق می شود: بعضی ها میگن شاید تو قسمت های پایانی، پیام فیلم اون قدرت اولیه خودش رو از دست میده و اون وضوح رو نداره، گرچه این نظر همه نیست.
• ممکن است برای برخی مخاطبان غیرهندی، طولانی بودن فیلم یا ارجاعات فرهنگی خاص کمی چالش برانگیز باشد: خب راستش رو بخواهید، فیلم های هندی معمولاً طولانی هستن و رنگ د بسنتی هم از این قاعده مستثنی نیست. ممکنه برای کسی که با فرهنگ و تاریخ هند آشنایی نداره، بعضی ارجاعات و طول فیلم، کمی خسته کننده به نظر برسه.

نتیجه گیری: چرا باید رنگ د بسنتی را تماشا کرد؟

در آخر، اگه دنبال یه تجربه سینمایی عمیق، پرشور و فکربرانگیز هستید، معرفی فیلم رنگ د بسنتی (Rang De Basanti) به شما میگه که این فیلم دقیقاً همونیه که باید ببینید. این فیلم فقط یه سرگرمی ساده نیست، بلکه یه تلنگره به وجدان اجتماعی، یه جشن برای روحیه مبارزه و یه یادآوریه که تاریخ همیشه در حال تکراره و نسل های جدید می تونن با الهام از گذشته، آینده رو تغییر بدن.

رنگ د بسنتی یه فیلمیه که حرف های زیادی برای گفتن داره؛ از مبارزه با فساد و بی عدالتی گرفته تا مفهوم واقعی میهن پرستی و اهمیت بیداری اجتماعی. بازی های درجه یک، داستان گویی نوآورانه و موسیقی متن فراموش نشدنی، همه و همه دست به دست هم دادن تا این فیلم تبدیل به یه اثر ماندگار تو تاریخ سینمای هند بشه و نه تنها دل مخاطب ها رو ببره، بلکه تاثیرات عمیقی هم روی جامعه بذاره. پس پیشنهاد می کنم حتماً این فیلم رو تو لیست تماشای خودتون قرار بدید و اجازه بدید اثر RDB شما رو هم تحت تاثیر قرار بده. بعد از دیدنش، خوشحال میشم نظراتتون رو درباره رنگ د بسنتی با ما به اشتراک بذارید!