معرفی فیلم جنون (The Sadness)

اگه دنبال یه فیلم ترسناک می گردید که تمام مرزهای خشونت رو جابجا کنه و حسابی شوکه بشید، «جنون» (The Sadness) همون چیزیه که انتظارش رو می کشید. این فیلم تایوانی، داستان شیوع یک ویروس ناشناخته رو روایت می کنه که آدم ها رو به موجوداتی سادیست و بی رحم تبدیل می کنه و به جای اینکه فقط زامبی بشن، از شکنجه و آزار دیگران لذت می برن. راستش رو بخواید، این فیلم برای هر کسی ساخته نشده و دیدنش واقعاً شجاعت می خواد، اما اگه دل و جرئت دارید و می خواهید یه تجربه متفاوت از ژانر وحشت داشته باشید، تا آخر این مقاله همراه ما باشید تا با هم به عمق دنیای بی رحم The Sadness سفر کنیم.

فیلم جنون (The Sadness) در یک نگاه – اطلاعات کلیدی

اول از همه، بذارید یه دید کلی به این فیلم ترسناکِ جنجالی بندازیم تا با فکت های اصلیش آشنا بشیم. این اطلاعات بهتون کمک می کنه بفهمید با چه جور فیلمی طرف هستید:

عنوان	توضیحات
نام اصلی	The Sadness
نام های فارسی	جنون، غم و اندوه
سال تولید	2021
کشور سازنده	تایوان
کارگردان	راب جاباز (Rob Jabbaz)
ژانر	ترسناک، هیجان انگیز، وحشت افراطی (Extreme Horror)، وحشت جسمی (Body Horror)
مدت زمان	1 ساعت و 39 دقیقه
رده سنی	+18 (به دلیل خشونت بسیار بالا، محتوای جنسی و تصاویر دلخراش)
بازیگران اصلی	Regina Lei, Berant Zhu, Tzu-Chiang Wang
خلاصه کوتاه	شیوع ویروسی مرموز در تایوان که مردم را به موجوداتی سادیست و خشونت طلب تبدیل می کند؛ تلاش یک زوج جوان برای بقا و یافتن یکدیگر در میان هرج و مرج.

خلاصه اینکه، The Sadness یه فیلم تایوانیه که سال ۲۰۲۱ حسابی سر و صدا کرد. دلیل اصلیش هم ژانر وحشت افراطی و وحشت جسمی اونه که به شکل بی سابقه ای خشونت رو به تصویر می کشه. کارگردانش راب جاباز، اولین تجربه بلند سینمایی خودش رو با این فیلم رقم زده و انصافاً هم یه کار جسورانه و تکان دهنده تحویل مخاطب داده.

داستان فیلم جنون: غرق شدن در ورطه توحش و وحشت

اگه فکر می کنید داستان فیلم جنون شبیه بقیه فیلم های آخرالزمانی و شیوع ویروسه، باید بگم سخت در اشتباهید. داستان از اونجایی شروع می شه که کای و کاتلین، یه زوج جوان تو شهر تایپه تایوان، صبحشون رو معمولی شروع می کنن. اما کم کم زمزمه های شیوع یه ویروس جدید به اسم آلوین شنیده می شه. دولت و رسانه ها سعی می کنن همه چیز رو عادی نشون بدن، ولی اوضاع از چیزی که فکر می کنن خیلی بدتره. این ویروس فرق داره، چون به جای اینکه قربانی ها رو به زامبی های بی مغز تبدیل کنه، فقط اون ها رو وادار می کنه تا تاریک ترین و خشونت بارترین تمایلاتشون رو بدون هیچ کنترلی اجرا کنن. تصور کنید آدم هایی رو که کاملاً آگاهن، ولی لذت دیوانه واری از شکنجه، آزار و قتل می برن. اینجاست که فرق جنون با بقیه فیلم های هم ژانر مشخص می شه.

در عرض چند ساعت، شهر تایپه غرق در آشوب و خون می شه. کای و کاتلین از هم جدا می شن و هر کدوم تو یه قسمت از شهر گیر میفتن. هدف اصلی داستان، تلاش این دو برای پیدا کردن همدیگه تو این جهنم روی زمینه. در طول این مسیر، ما با صحنه هایی روبرو می شیم که هر مرزی رو جابجا می کنه. صحنه های خشونت بی پرده، آزار و اذیت های وحشتناک و سقوط جامعه به یک ورطه بی قانونی و توحش محض. The Sadness نشون می ده که وقتی ماسک تمدن از چهره انسان برداشته بشه، چه موجودات وحشتناکی می تونیم باشیم. اتمسفر فیلم سنگینه و حس اضطراب و ناامیدی تا آخر فیلم شما رو رها نمی کنه. هر گوشه و کناری می تونه محل وقوع یه جنایت وحشتناک باشه و هیچ جایی امن نیست. این فیلم نه تنها شما رو می ترسونه، بلکه عمیقاً آزارتون می ده و وادارتون می کنه به ذات تاریک بشر فکر کنید.

«این فیلم به شما نشان می دهد که چه اتفاقی می افتد وقتی تمام تابوهای اجتماعی شکسته می شوند و انسان به خالص ترین شکل خشونت و سادیسم خود بازمی گردد.»

راب جاباز و چالش های ساخت: خالق یک کابوس تایوانی

یکی از نکات جالب درباره فیلم The Sadness اینه که کارگردانش، راب جاباز، پیش از این هیچ تجربه کارگردانی فیلم بلندی نداشته و این اولین اثر کامل اونه. جالبه نه؟ با این حال، تونسته یه فیلم بسازه که اسمش سر زبون ها بیفته و کلی جنجال به پا کنه. جاباز، یه کارگردان کاناداییه که تو تایوان زندگی می کنه و تمام فیلم رو با یک بودجه نسبتاً محدود تو تایوان ساخته. این موضوع نشون می ده که برای ساخت یه فیلم تاثیرگذار، همیشه نیازی به بودجه های کلان هالیوودی نیست، بلکه خلاقیت و دید جسورانه حرف اول رو می زنه.

راب جاباز بارها در مصاحبه هاش گفته که قصدش از ساخت این فیلم، فقط شوکه کردن مخاطب نبوده. البته که می دونسته فیلمش خیلی خشن می شه و برای همه قابل دیدن نیست. ولی هدف اصلیش، نمایش ماهیت واقعی خشونت و تاریکی های پنهان تو ذات انسان ها بوده، مخصوصاً تو شرایط بحرانی. اون خواسته یه آینه جلوی جامعه بگیره و نشون بده که چقدر راحت می تونیم از مرزهای اخلاقی عبور کنیم و به موجوداتی وحشی تبدیل بشیم. استفاده از جلوه های ویژه عملی و گریم های واقع گرایانه تو فیلم جنون، به جای CGI، یکی از دلایل اصلیه که خشونت فیلم اینقدر واقعی و دلخراش به نظر می رسه. این انتخاب هوشمندانه، باعث شده هر صحنه خشونت آمیز، تأثیر چند برابری روی تماشاگر بذاره و حس ناراحتی و تهوع رو در اون ایجاد کنه. جاباز با این فیلم، خودش رو به عنوان یه صدای جدید و جسور تو ژانر وحشت معرفی کرده که از به تصویر کشیدن تلخ ترین واقعیت ها ابایی نداره.

بازیگران و نقش آفرینی ها: انسان هایی در مرز جنون

همون طور که می دونید، قلب هر فیلمی، بازیگران و نقش آفرینی هاش هستن که بتونن داستان رو زنده کنن و احساسات رو به مخاطب منتقل کنن. تو فیلم جنون (The Sadness)، بازیگران اصلی، رجینا لی (Regina Lei) در نقش کاتلین و برانت ژو (Berant Zhu) در نقش کای، کار خیلی سختی رو داشتن. اونا باید تو یه دنیای آخرالزمانی که پر از وحشت و بی رحمیه، نقش آدم هایی رو بازی کنن که تلاش می کنن زنده بمونن و به هم برسن.

* Regina Lei (کاتلین): رجینا لی تو این فیلم واقعاً سنگ تموم گذاشته. شخصیت کاتلین از همون اول که ویروس شروع به شیوع می کنه، وارد یه کابوس تمام عیار می شه. لحظه هایی که باید از دست آدم های دیوانه فرار کنه، وحشت رو تو چشماش می بینیم و حس می کنیم. صحنه هایی که تنهاست و باید برای بقا بجنگه، قدرت بازیگریش رو نشون می ده. اون باید از ترس، عصبانیت، ناامیدی و در نهایت از اون حس سرسختی که برای زنده موندن لازمه، به خوبی عبور کنه.
* Berant Zhu (کای): برانت ژو هم در نقش کای، تلاش های دیوانه وار برای پیدا کردن کاتلین رو به نمایش می ذاره. کای یه جورایی نماد امید تو این آشفتگیه، هرچند که خیلی زود متوجه می شه که امید چیز لوکسی تو این دنیای جدید نیست. اون هم مثل کاتلین، با صحنه های خشن و دلخراشی روبرو می شه و واکنش هاش کاملاً طبیعی و قابل باوره.

چالش ایفای نقش تو یه همچین فیلمی واقعاً زیاده. بازیگران باید تو محیط های پر از گریم های وحشتناک، خون و خشونت واقعی بازی کنن و احساساتشون رو به اوج برسونن. از اونجایی که The Sadness پر از صحنه های پر استرس و تکان دهنده ست، بازیگران باید بتونن اون ترس و اضطراب رو به شکل باورپذیری نشون بدن، و به نظر میاد که هر دو بازیگر اصلی از پس این کار سخت به خوبی بر اومدن و تونستن عمق فاجعه رو به مخاطب منتقل کنن.

ژانرشناسی The Sadness: فراتر از یک فیلم ترسناک معمولی

وقتی صحبت از فیلم جنون (The Sadness) می شه، نباید اون رو فقط یه فیلم ترسناک معمولی در نظر گرفت. این فیلم پا رو فراتر از کلیشه های ژانر وحشت می ذاره و خودش رو تو زیرژانرهای خاص تری مثل Extreme Horror (وحشت افراطی) و Body Horror (وحشت جسمی) جای می ده.

* Extreme Horror: این زیرژانر به فیلم هایی اطلاق می شه که هدفشون به تصویر کشیدن خشونت و صحنه های دلخراش به شدیدترین شکل ممکنه، به طوری که مرزهای تحمل مخاطب رو جابجا کنه. The Sadness با نمایش بی پرده خون و خونریزی، شکنجه های وحشیانه، و آزار و اذیت های گرافیکی، کاملاً تو این دسته قرار می گیره. این فیلم ابایی از نشون دادن زشتی های مطلق نداره و عمداً شما رو ناراحت می کنه تا پیام خودش رو برسونه.
* Body Horror: این ژانر هم روی تحریف، دفرمه شدن و تخریب بدن انسان تمرکز داره. تو The Sadness، گرچه ویروس به شکل مستقیم بدن ها رو از بین نمی بره، اما تغییر رفتار بیماران به موجودات سادیست که از آزار فیزیکی لذت می برن، خودش نوعی وحشت جسمی رو القا می کنه. صحنه های قطع عضو، زخم های عمیق و انواع آسیب های جسمی، به وفور تو فیلم دیده می شه و حس انزجار رو در بیننده ایجاد می کنه.

مقایسه با دیگر فیلم های شیوع ویروس

شاید در نگاه اول، فیلم The Sadness شبیه فیلم هایی مثل 28 Days Later یا Train to Busan به نظر بیاد که هر دو درباره شیوع یه ویروس و تبدیل شدن آدم ها به موجودات خطرناک هستن. اما یه تفاوت خیلی بزرگ و اساسی وجود داره:

* زامبی های The Sadness هوشمند و سادیست هستند: برخلاف زامبی های بی مغز و بی اختیار، افراد آلوده به ویروس آلوین تو جنون، کاملاً هوشیارن و از کارهایی که می کنن لذت می برن. اون ها نه تنها به دنبال کشتن قربانی نیستن، بلکه قبل از کشتن، به شکل های وحشیانه ای شکنجه اش می کنن. این هوشیاری و سادیسم، لایه جدیدی از ترس رو به فیلم اضافه می کنه و اون رو از بقیه فیلم های زامبی محور متمایز می کنه. حس بیزاری که از تماشای این صحنه ها به آدم دست میده، خیلی عمیق تر از ترس معمولیه.
* عناصر هیجان انگیز و روان شناختی: فیلم علاوه بر خشونت فیزیکی، عناصر هیجان انگیز و روان شناختی قوی ای هم داره. تعقیب و گریزهای نفس گیر، احساس ناامیدی مطلق و سقوط اخلاقی جامعه، به عمق ترس فیلم اضافه می کنه. فیلم The Sadness به ما نشون می ده که وحشت واقعی می تونه در ذات خود انسان پنهان باشه، نه فقط تو موجودات ماوراءالطبیعه یا هیولاها.

تم ها و پیام ها: آینه ای از ذات تاریک بشریت

یکی از چیزهایی که فیلم جنون (The Sadness) رو از صرفاً یه فستیوال خشونت محض متمایز می کنه، تم ها و پیام های عمیقی هست که سعی در انتقالشون داره. اگه از صحنه های دلخراش فیلم بگذریم، متوجه می شیم که این فیلم یه آینه تمام نما از ذات تاریک بشریته که تو شرایط بحران و فروپاشی اجتماعی خودش رو نشون می ده.

* طبیعت وحشی انسان در بحران: اصلی ترین تم فیلم اینه که وقتی نظم اجتماعی و اخلاقی از بین بره، انسان ها چقدر راحت می تونن به موجوداتی وحشی و بی رحم تبدیل بشن. ویروس آلوین فقط یه بهونه ست؛ اون فقط پرده از روی تمایلات پنهان و تاریک انسان ها برمی داره. فیلم نشون می ده که حتی متمدن ترین افراد هم ممکنه وقتی احساس کنن هیچ عواقبی در کار نیست، دست به چه کارهایی بزنن.
* خشونت پنهان در جامعه: راب جاباز، کارگردان فیلم، اشاره کرده که The Sadness واکنشی به بی تفاوتی عمومی نسبت به بحران ها و تنش های اجتماعیه. انگار که خشونت و جنون همیشه زیر پوست جامعه در حال جوشش بوده و ویروس آلوین فقط اون رو آشکار می کنه.
* فروپاشی نظم اجتماعی: فیلم به شکل دردناکی نشون می ده که جامعه چقدر شکننده است و چقدر سریع می تونه به هرج و مرج مطلق تبدیل بشه. نه دولت، نه پلیس و نه هیچ نهاد دیگه ای نمی تونه جلوی این سیلاب خشونت رو بگیره. این فروپاشی، نه تنها فیزیکیه، بلکه اخلاقی و روانی هم هست.
* سوءاستفاده از قدرت و بی تفاوتی: تو فیلم، بعضی شخصیت ها سعی می کنن از وضعیت آشفته سوءاستفاده کنن و حتی تو اوج بحران هم، شاهد بی تفاوتی و خودخواهی انسان ها هستیم. این تم ها باعث می شه The Sadness فراتر از یه فیلم ترسناک صرف باشه و به یه بیانیه اجتماعی تلخ تبدیل بشه.

عنوان The Sadness به چه معناست؟

معنی کلمه Sadness یا غم و اندوه برای فیلمی با این حجم از خشونت و جنون، شاید در نگاه اول عجیب به نظر برسه. اما اگه عمیق تر فکر کنیم، می بینیم که این اسم چقدر بجا و پرمعناست. غم و اندوه اینجا، شاید به خاطر از دست دادن انسانیت باشه؛ غمی که از دیدن سقوط بشر به پست ترین حالت خودش به وجود میاد. این غم، از ناامیدی مطلق، از نابودی عشق و از بین رفتن هر ذره ای از امید نشأت می گیره. فیلم جنون به ما یادآوری می کنه که اگه از انسانیت خودمون محافظت نکنیم، شاید یه روز فقط غم و اندوه ازش باقی بمونه. پس، آیا این فیلم هشداری به جامعه مدرن ماست که چقدر در برابر سقوط اخلاقی شکننده هستیم، یا صرفاً تلاشی برای شوکه کردن مخاطب؟ شاید هر دو. ولی چیزی که مسلمه، اینه که پیام های فیلم، حتی اگه تو لفافه خشونت پیچیده شده باشن، قابل تاملن.

نقد و بررسی فیلم جنون: ستایش ها و جنجال ها

فیلم The Sadness درست مثل یه بمب تو ژانر وحشت ترکید و بلافاصله نظرات رو به دو قطب کاملاً مخالف تقسیم کرد: عده ای اون رو یه شاهکار جسورانه و تکان دهنده می دونستن، و عده ای دیگه اون رو فیلمی بی ارزش، صرفاً برای شوک دادن و بی نهایت خشن خطاب کردن. بریم ببینیم نقاط قوت و ضعفش چیا بودن.

نقاط قوت فیلم The Sadness

* کارگردانی جسورانه: راب جاباز، بی پروا و بدون هیچ ملاحظه ای، صحنه های خشونت رو به تصویر کشیده. این شجاعت تو کارگردانی، کمتر تو فیلم های امروزی دیده می شه و The Sadness رو واقعاً منحصر به فرد کرده.
* جلوه های ویژه عملی و واقع گرایانه: استفاده از گریم های واقعی و افکت های عملی برای به تصویر کشیدن خون و زخم، باعث شده خشونت فیلم فوق العاده واقعی و دلخراش به نظر بیاد. شما واقعاً حس می کنید که این اتفاقات داره تو دنیای واقعی میفته.
* اتمسفر سنگین و استرس زا: از همون دقیقه های اول، فیلم یه حس اضطراب و ناامیدی رو به مخاطب منتقل می کنه که تا آخر هم رهاش نمی کنه. شما تمام مدت تو موقعیت های خطرناک و پر استرس قرار می گیرید.
* عدم ترس از به تصویر کشیدن خشونت بی پرده: بر خلاف اکثر فیلم ها که سعی می کنن خشونت رو سانسور کنن یا ازش رد بشن، فیلم جنون مستقیم میره سراغش و شما رو مجبور به تماشای اون می کنه. این کار، قدرت فیلم رو تو ایجاد حس ناراحتی و ترس واقعی بیشتر می کنه.
* قدرت فیلم در ایجاد حس ناراحتی و ترس واقعی: این فیلم فقط شما رو نمی ترسونه، بلکه شما رو آزار می ده، دلتون رو به هم می زنه و حسابی به چالش می کشه. این یک تجربه سینمایی نیست، یک تجربه حسی تمام عیاره.

نقاط ضعف (از دید برخی) The Sadness

* خشونت افراطی که ممکن است برای همه قابل تحمل نباشد: خب، این واضح ترین نکته ست. میزان خشونت تو The Sadness برای اکثر مخاطبان بیش از حده و ممکنه باعث حالت تهوع، اضطراب و حتی ضربه روحی بشه.
* شخصیت پردازی نه چندان عمیق: برخی منتقدان اعتقاد دارن که شخصیت های اصلی به اندازه کافی عمیق نیستن و ما فرصت کافی برای همذات پنداری باهاشون رو پیدا نمی کنیم. بیشتر تمرکز فیلم روی صحنه های خشونت آمیز و اتمسفره تا توسعه شخصیت ها.
* داستان نسبتاً خطی: داستان فیلم تا حدودی ساده و خطیه و پیچیدگی خاصی نداره. هدف اصلی، بقا و رسیدن به همدیگه است و زیاد با خرده پیرنگ های پیچیده سر و کار نداریم.

جنجال ها و واکنش منتقدان

همون طور که گفتم، نظرات درباره فیلم جنون کاملاً قطبی بود. بعضی منتقدان از شجاعت و نوآوری فیلم تو ژانر وحشت تحسین کردن و اون رو یه اثر برجسته و تازه دونستن. اون ها گفتن که این فیلم تونسته مرزهای جدیدی رو تو به تصویر کشیدن خشونت باز کنه و حرف های مهمی برای گفتن داره. اما خیلی های دیگه، فیلم رو بی محتوا، تهوع آور و صرفاً تلاشی برای شوکه کردن مخاطب دونستن. اون ها اعتقاد داشتن که این حجم از خشونت هیچ توجیهی نداره و فقط جنبه آزاردهنده داره. اما دقیقاً همین جنجال ها و نظرات متفاوت بود که باعث شد The Sadness اینقدر سر و صدا کنه و اسمش تو لیست فیلم های حتماً باید دید یا ابداً نباید دید قرار بگیره.

هشدار تماشا: چرا باید (یا نباید) فیلم The Sadness را ببینید؟

دیدن فیلم جنون (The Sadness) مثل ورود به یه منطقه خطرناکه. قبل از اینکه تصمیم بگیرید پا تو این منطقه بذارید، باید حسابی حواستون رو جمع کنید و ببینید آیا آمادگی لازم رو دارید یا نه. این فیلم برای همه ساخته نشده و مهمه که قبل از تماشا، از محتوای شدیدش آگاه باشید.

چه کسانی باید فیلم جنون را ببینند؟

اگه جزو این دسته ها هستید، شاید The Sadness بتونه تجربه ای که دنبالشید رو بهتون بده:

* علاقه مندان جدی به ژانر ترسناک افراطی (Extreme Horror): اگه فیلم هایی مثل Martyrs یا A Serbian Film رو دیدید و ازشون لذت بردید (یا حداقل تحملشون رو داشتید)، فیلم جنون هم می تونه براتون جذاب باشه. این فیلم برای کساییه که دنبال تجربه کردن مرزهای نوین وحشت هستن.
* کسانی که تحمل صحنه های گرافی و دلخراش را دارند: اگه دیدن خون و خونریزی، شکنجه و صحنه های دلخراش شما رو اذیت نمی کنه و معده قوی ای دارید، شاید بتونید با این فیلم کنار بیاید.
* جستجوگران تجربه های سینمایی متفاوت و چالش برانگیز: The Sadness قطعاً یه تجربه سینمایی کاملاً متفاوته. اگه دنبال فیلمی هستید که شما رو از منطقه امنتون خارج کنه و تا مدت ها ذهنتون رو درگیر کنه، این فیلم می تونه گزینه مناسبی باشه.

چه کسانی نباید فیلم جنون را ببینند؟

و اما، این هشدارها رو جدی بگیرید. اگه جزو این دسته ها هستید، لطفاً از تماشای فیلم The Sadness خودداری کنید:

* افراد حساس به خشونت: اگه دیدن صحنه های خشن و آزاردهنده شما رو ناراحت یا پریشان می کنه، این فیلم اصلاً برای شما مناسب نیست.
* کودکان و نوجوانان: رده سنی فیلم جنون قطعاً +18 است و حتی بالاتر. این فیلم به هیچ عنوان برای افراد زیر سن قانونی مناسب نیست و می تونه آسیب های روانی جدی به همراه داشته باشه.
* بیماران قلبی یا افراد دارای اضطراب و استرس: اتمسفر سنگین، صحنه های شوکه کننده و خشونت بی امان فیلم می تونه برای این افراد خطرناک باشه.
* کسانی که از صحنه های آزار جنسی (implied) ناراحت می شوند: فیلم حاوی اشاراتی به آزار جنسی است که حتی اگر به طور کامل به تصویر کشیده نشود، می تواند بسیار ناراحت کننده باشد.

نکته مهم: برای درک کامل منظور کارگردان و تجربه کامل فیلم، حتماً سعی کنید نسخه بدون سانسور فیلم The Sadness رو تماشا کنید. البته این به این معنی نیست که همه باید اون رو ببینن، فقط برای کسانی که می خوان تجربه کامل رو داشته باشن.

بازخورد عمومی و تجربه تماشاگران: یک شاهکار خشن!

بعد از اکران فیلم جنون (The Sadness)، شبکه های اجتماعی و فروم های سینمایی پر شد از واکنش های تند و هیجان انگیز تماشاگران. کمتر فیلمی پیدا می شه که اینقدر بتونه نظرات رو قطبی کنه و مردم رو به حرف زدن وادار کنه. اگه نگاهی به نظرات کاربرها تو پلتفرم های مختلف بندازیم، می بینیم که کلماتی مثل خفن، بی نظیر، بسیار خشن و شاهکار به وفور به چشم می خوره.

خیلی از اونایی که فیلم رو دیدن، اعتراف کردن که این یکی از خشن ترین فیلم هایی بوده که تو عمرشون دیدن. بعضی ها گفتن که مجبور شدن چشم هاشون رو ببندن یا فیلم رو متوقف کنن تا یه نفس عمیق بکشن! اما با این حال، تعجب آوره که تعداد زیادی از این مخاطبان، The Sadness رو به عنوان یه تجربه فراموش نشدنی و حتی بهترین فیلم زامبی (البته با تفاوت های خاص خودش) توصیف کردن. این نشون می ده که این فیلم، حتی اگه آزاردهنده باشه، قدرتی داره که تو ذهن آدم می مونه.

یکی از تماشاگران نوشت:

به هیچ وجه فکر نمی کردم یه فیلم تایوانی بتونه اینقدر بی پروا و بی رحم باشه! این یه شاهکار خشنه که دل و جرئت می خواد دیدنش.

دیگری گفته بود: فیلم خشونت بالایی داشت ولی فیلم خوبی بود. واقعاً خشونت بالاش اذیت کننده بود اما خوش ساخت بود. این نظرات نشون می ده که فیلم The Sadness با همه جنجال ها و خشونت افراطیش، تونسته به هدفش برسه و یک تجربه سینمایی کاملاً متفاوت و چالش برانگیز رو برای مخاطبانی که آمادگی دیدنش رو داشتن، رقم بزنه. پس اگه تصمیم به تماشای فیلم جنون رو دارید، بدونید که با یه اثر معمولی طرف نیستید؛ قراره یه سفر فراموش نشدنی (چه خوب، چه بد) رو تجربه کنید که تا مدت ها ذهنتون رو درگیر می کنه.

نتیجه گیری

خب، به پایان سفرمون تو دنیای بی رحم فیلم جنون (The Sadness) رسیدیم. این فیلم قطعاً یکی از جسورانه ترین و بحث برانگیزترین آثار ژانر وحشت تو سال های اخیره که با خشونت افراطی و نمایش بی پرده ذات تاریک انسان، مرزهای سینما رو جابجا کرده. راب جاباز تونسته با این فیلم، نه تنها شما رو بترسونه، بلکه حسابی آزارتون بده و وادارتون کنه به سقوط اخلاقی جامعه و تاریکی های پنهان تو ذات بشر فکر کنید.

The Sadness فقط یه فیلم ترسناک نیست؛ یه بیانیه تلخ اجتماعیه که تو قالب یه کابوس آخرالزمانی روایت می شه. اگه از اون دسته تماشاگرانی هستید که به دنبال تجربه های سینمایی متفاوت، چالش برانگیز و البته بی نهایت خشن هستید و تحمل دیدن صحنه های دلخراش رو دارید، فیلم جنون می تونه یه گزینه عالی براتون باشه. اما یادتون باشه، این فیلم برای همه ساخته نشده و همون طور که بارها تأکید کردیم، قبل از تماشاش حتماً هشدارهای محتوایی رو جدی بگیرید و مطمئن بشید که از نظر روحی آمادگیش رو دارید.

حالا نوبت شماست. اگه دل و جرئت تماشای فیلم The Sadness رو دارید، بعد از دیدنش برگردید و نظراتتون رو با ما به اشتراک بذارید. آیا این فیلم رو یک شاهکار جسورانه می دونید یا صرفاً فستیوالی از خشونت؟ مشتاق شنیدن تجربه شما هستیم!